Artikelen

Achter de voordeur

‘Kunnen jullie het medicijnbeheer van deze mevrouw overnemen?’ De huisarts spreekt haar zorg uit bij mijn leerling. Haar cliënt, zorgmijder, alcoholiste, heeft nu al meerdere malen haar weekdoos met opiaten binnen een dag ingenomen. Haar man is niet bestand tegen de woede van zijn vrouw als zij meer en eerder haar medicatie wil.
Mijn leerling, ik en de huisarts bespreken de situatie. Onderliggende problemen en betrokken zorgverleners worden in kaart gebracht. Samen gaan we mogelijkheden en beperkingen na. Als oplossing komen we uit op de automatische medicijndispenser. Met toestemming van de cliënt kan deze worden afgesloten, zo kan de hoeveelheid medicatie worden beperkt.

We stappen over een, half uit de scharnieren hangend, poortje de tuin in. Onkruid overwoekerd een verzameling kikkers en tuinkabouters, luxaflex zijn vergeeld en hangen scheef. Binnen is het donker, rommelig, het ruikt naar een mengeling van urine, rook, alcohol, frituurvet. Aan de muur foto’s van een stralend bruidspaar, vakanties, vrolijke kinderen, kleinkinderen. Herinneringen aan betere tijden.
In een hoekje op de bank zit onze cliënt. Met wat moeite herkennen we in haar de vrouw van de foto’s. Geronnen bloed op haar voorhoofd. “Gister gevallen in de douche” krijgen we desgevraagd als antwoord. “Gebeurt vaker”, vult haar man aan.

Het echtpaar wil ons niet te vaak achter de voordeur. Beide stemmen in met de automatische medicijndispenser en dat het apparaat afgesloten wordt. Om ongelukken te voorkomen gaan we twee keer per week ondersteunen bij douchen, zoveel mogelijk door dezelfde collega. Bij het afscheid krijgen we een rondleiding langs de kikkers en tuinkabouters. Ieder beeld met een eigen verhaal.

Gedurende de eerste maand ontvangen we iedere week wel een melding: storing in de medicijndispenser, het zakje is er half uitgetrokken, medicijnen ontbreken volgens onze cliënt. Beide mopperen over het apparaat. Het moet de deur uit, bij het grofvuil, enz.
We merken ook iets anders. Subtiele verschillen, die langzaam duidelijker worden. De luxaflex hangen niet langer scheef. In huis is het lichter en minder rommelig. De urinelucht is zo goed als verdwenen, zelfs de tuindeur staat wel eens open. Onze cliënt is alerter, niet langer incontinent, valt niet meer, is weer in staat zichzelf te douchen.

Uiteindelijk besluiten ze het apparaat te houden. Al valt er nog genoeg te behalen, het is al zo mooi te zien dat een eenvoudige interventie zoveel effect heeft.

------------------------------------------------------------------------

Pauline Arts werkt als wijkverpleegkundige bij ZZGzorggroep. Daarnaast volgt ze het leertraject 'Ambassadeurs voor de wijkverpleegkundige' van de vakgroep Wijkverpleegkundigen van de afdeling V&VN Verpleegkundigen Maatschappij & Gezondheid

Vind meer artikelen in vergelijkbare categorieen Nieuws Wijkverpleegkundigen

Gepubliceerd:25-06-2017
Aantal keer bekeken:116

Reactie(s)
Geef je reactie

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Voer de hierboven staande code in: